نقطه ي ذوب Melting Point

نقطه ي ذوب دمايي است که در آن يک ماده از حالت جامد به حالت مايع تبديل مي شود. هر عنصر شيميايي يک نقطه ي ذوب اختصاصي دارد. نقاط ذوب عناصر از 453/5 - درجه فارنهايت ( 269/7 - درجه سانتي گراد) براي هليم تا 6740/6 درجه فارنهايت ( 3727 درجه سانتي گراد) براي کربن (گرافيت) متغير است . ترکيبات شيميايي نيز داراي نقاط ذوب اختصاصي مي باشند. اما برخي ترکيبات قبل از آن که به دماي لازم برسند، تجزيه مي شوند.
نقطه ي انجماد يا دمايي که در آن مايعات به جامدات تبديل مي شوند، دقيقاً در همان نقطه ي ذوب رخ مي دهد. تفاوت بين اين دو در آن است که هنگام رسيدن به نقطه ي ذوب دما در حال افزايش است و هنگام رسيدن به نقطه ي انجماد، دما در حال کاهش است.
ماده اي که در حال ذوب است تا زماني که همه ي اجزاي آن از حالت جامد خارج شوند، در همان دما (نقطه ي ذوب خود) باقي مي ماند . به طور مثال اگر يخ در يک ليوان ذوب شود، هم يخ و هم آب در دماي 32 درجه ي فارنهايت (صفر درجه ي سانتي گراد) تا زماني که همه ي يخ ذوب شود باقي مي ماند. به محض اين که فقط آب در ليوان باشد، دما مي تواند شروع به افزايش کند.
عامل فشار بر روي نقطه ي ذوب اثر دارد. بيشتر مواد هنگامي که ذوب مي شوند منبسط مي شوند. افزايش فشار ذوب شدن اين مواد را کند مي کند. براي چنين موادي افزايش فشار موجب بالا رفتن نقطه ي ذوب مي شود. تعداد کمي از مواد مثل يخ هنگامي که ذوب مي شوند منقبض مي شوند. افزايش فشار موجب آسان تر شدن ذوب اين ماده مي شود و بنابراين نقطه ي ذوب را کاهش مي دهد.
منبع: Howstuffworks.com